Kwestia tego, w jaki sposób agent AI podejmuje kolejne decyzje, sięga samego serca jego architektury. U podstaw leży tak zwana pętla odbieranie–układanie planu–wykonywanie, w której program najpierw odbiera informacje z otoczenia, następnie analizuje dostępne możliwości, a wreszcie wykonuje wybraną akcję. Cały ten cykl odtwarza się kilkakrotnie, aż do uzyskania zamierzonego efektu.
Trzonem tego procesu jest model językowy, który odgrywa rolę własnego głosu konsultacyjnego agenta. To on interpretuje instrukcje użytkownika, rozbija złożone zadanie na drobniejsze podzadania i proponuje kolejność ich wykonania. Otoczenie modelu stanowią pomocnicze narzędzia – wyszukiwarki, kalkulatory, interfejsy API – które agent uruchamia wtedy, gdy potrzebuje konkretnych danych spoza swojej pamięci treningowej.
Ciekawym składnikiem architektury jest tak zwana pamięć robocza, w której agent przechowuje kontekst bieżącego zadania. Dzięki niej nie traci wątku nawet wtedy, gdy proces rozciąga się na kilka etapów i potrzebuje przeskakiwania między różnymi źródłami informacji. To właśnie ta zdolność odróżnia agenta od podstawowego skryptu, który wykonuje jedynie wcześniej ustaloną listę poleceń.
Oddzielną kwestią pozostaje mechanizm oceny własnych działań. Dobrze zbudowany agent potrafi zidentyfikować, że otrzymany wynik odbiega od oczekiwanego, i cofnąć się do poprzedniego etapu, by spróbować alternatywnej ścieżki. Taka samokorekta przybliża działanie maszyny do ludzkiego nawyku weryfikowania własnej pracy przed jej złożeniem.